Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός – Οικοδόμηση της ψυχής με τις αρετές. Είναι μεγάλο αγαθό η αγάπη και η συμβουλή με ταπείνωση.



 Η επανάληψη στη θεία Γραφή δεν είναι πολυλογία. Η ψεύτικη γνώση. Κατάλογος των αρετών. Κατάλογος των παθών. Διαφορά λογισμών και προσβολών. (Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Γ΄).
Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Γ΄ (σελ. 159-182).

Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

Οικοδόμηση της ψυχής με τις αρετές

Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη προπάντων από υπομονή, όπως η γη από βροχή, λέει ο Μέγας Βασίλειος, για να βάλει πάνω σ’ αυτή το θεμέλιο, που λέει ο Απόστολος, δηλαδή την πίστη(Εβρ. 6, 1), και πάνω στην πίστη κτίζει σιγά-σιγά η διάκριση σαν έμπειρος οικοδόμος το σπίτι της ψυχής. Βάζει λοιπόν συνεχώς λάσπη από τη γη της ταπεινώσεως, για να δένει τη μιά πέτρα με την άλλη, δηλαδή τη μιά αρετή με την άλλη, μέχρις ότου τοποθετηθεί η στέγη, δηλαδή η τέλεια αγάπη. Τότε μπαίνει ο νοικοκύρης και κατοικεί στην ψυχή, αν έχει βέβαια καλούς θυρωρούς, οπλισμένους πάντοτε, δηλαδή φωτεινά νοήματα και θεοπρεπείς εργασίες, οι οποίες μπορούν να κάνουν ανενόχλητο τον βασιλιά. Να μην έχει για θυρωρό γυναίκα με το εργόχειρο στο χέρι(Β΄ Βασ. 4, 6), όπως λέει ο άγιος Νείλος * ερμηνεύοντας την παλιά ιστορία. Γι’ αυτό, λέει, δεν έβαλε ο πατριάρχης Αβραάμ γυναίκα θυρωρό, αλλά μάλλον ανδρείο και απότομο λογισμό, οπλισμένο με διάφορα όπλα, όπως λέει ο Απόστολος, κι ανάμεσα σ’ αυτά και με το ξίφος του Πνεύματος, δηλαδή με το λόγο του Θεού(Εφ. 6, 17), για να σκοτώνει ή ν’ απομακρύνει όσους τον πλησιάζουν. Γιατί μένει ανύστακτος και ορθός, σκοτώνοντας τους εχθρικούς λογισμούς με την αντίθετη πνευματική εργασία και τον αντιρρητικό λόγο, και αποκρούει με την καταφρόνηση και την εκδίωξη κάθε τι που έρχεται στην καρδιά και δεν είναι σύμφωνο με το σκοπό του Θεού, ώστε να μην εμποδίζεται διόλου ο φωτισμένος νους από τη θεωρία του Θεού και τα θεία νοήματα. Αυτό, λέει, είναι το έργο της ησυχίας· όπως σε άλλο μέρος ο άγιος Νείλος ερμηνεύει αλληγορικά τη θεία Γραφή και διασαφηνίζει ότι ο περισπασμός είναι η αιτία να σκοτισθεί ο νους. Και εύλογα. Γιατί αν δεν συγκρατείται από όλα τα μέρη ο νους, σαν νερό μέσα στο σωλήνα, δεν μπορεί η διάνοια να μαζευτεί στον εαυτό της για να ανεβεί και στο Θεό. Κι αν δεν ανεβεί κανείς νοερά και δεν γευθεί τα άνω, πώς μπορεί εύκολα να καταφρονήσει τα κάτω;


* Φιλοκαλία, τόμος Α΄, σελ. 245.

Ώστε οφείλομε, με την ενίσχυση της πίστεως, να τρέχομε με υπομονή, όπως λέει ο Απόστολος(Εβρ. 12, 1-2), και να έχομε σαν έργο μας να ευαρεστήσομε το Θεό. Και όταν έρθει ο καιρός, εκείνοι που τρέχουν καλά, θα μπορέσουν να αποκτήσουν τη μερική γνώση και ύστερα στο μέλλον την ολική, αφού καταργηθούν οι καθρέφτες(Α΄ Κορ. 1312), δηλαδή η φθαρτή αυτή ζωή. Εκεί, στη μέλλουσα ζωή, η ψυχή δεν επιθυμεί πια αντίθετα με τη σάρκα, ούτε η σάρκα αντίθετα με το Πνεύμα(Γαλ. 5, 17)· ούτε η ραθυμία μπορεί να φέρει τη λησμοσύνη και η λησμοσύνη την άγνοια, όπως τώρα παθαίνομε οι περισσότεροι κι έχομε ανάγκη να γράφομε για να θυμόμαστε. Πολλές φορές μου ήρθε αυθόρμητα κάποια σκέψη και την έγραψα να τη θυμάμαι· και σε καιρό πνευματικού πολέμου την είχα για βοήθεια και ανακούφιση ή ευχαριστία, όταν στηριζόταν στη θεία Γραφή. Αν όμως ήμουν αμελής σ’ αυτά και δεν την έγραφα, δεν την είχα, όταν τη χρειαζόμουν, και ζημιωνόμουν από την παγκάκιστη λησμοσύνη. Γι’ αυτό έχομε χρέος να μάθομε στην πράξη τις αρετές, για να διατηρείται από τη συνήθειά τους η ενθύμηση του αγαθού, και όχι μόνο με τα λόγια. Γιατί, όπως λέει ο Απόστολος, δεν είναι λόγια η βασιλεία του Θεού, αλλά δύναμη(Α΄ Κορ. 4, 20).

Ο Αόρατος γίνεται εντός μου Ορατός... Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου


Μόνον από του τέλους μπορεί κανείς να συμπεράνει το μέγεθος των κατορθωμάτων ενός αγίου, να συλλάβει τι έκανε, δηλαδή από την δόξα που του έδωσε ο Θεός, από την πατρική ανταπόδοση.
Το τέλος είναι η πίστη ότι ο Θεός δοξάζει τον άγιό του. Και για να τον δοξάζει, σημαίνει ότι είναι υπέροχο και αιώνιο το κατόρθωμα του αγίου, το να στέκεται δηλαδή μέσα στην σιωπή ενώπιον του Θεού. Αυτή η δόξα πολλάκις αποκαλύπτεται και στους άλλλους, γίνεται γνωστή και σε μας· αλλά δεν χρειάζεται καν να την γνωρίζουμε, διότι ξεύρομε αυτό που ο Θεός υπεσχέθη, αυτό που ο Θεός προεπηγγείλατο, και επομένως ο άγιος την λαμβάνει την δόξα.
Ο άγιος πηγαίνει στην μόνωση, στην ησυχία, για να επιδείξει ανδρικούς αγώνες και να εκφράσει με αυτούς την πίστη του ότι ο Θεός είναι παρών.
Βλέπει τον Αόρατον ως Ορατόν...
Βλέποντας τα σύννεφα, το βουνό, την άπλα του ορίζοντα, το σκοτάδι του κελιού μου, τα βάθη της καρδιάς μου, τα μύχια του νοός μου, τα πάθη μου, στην πραγματικότητα τα ξέρω και το πιστεύω ότι βλέπω τον Θεόν, διότι παντού κρύβεται ο Θεός. Τα πάντα είναι περιβόλαιο δικό Του, σημάδια της παρουσίας Του. Ακόμη και το πάθος μου και η τύφλωσή μου και ο κτύπος της καρδιάς μου και οι δήθεν γνώσεις μου και η βαθειά άγνοιά μου δείχνουν ότι υπάρχει ο Θεός, ότι είναι εδώ που είμαι εγώ.
Αλοίμονο αν δεν υπήρχε ο Θεός, θα πέθαινα ευθείς αμέσως. Λίγο να λείψει όχι ο Θεός, αλλά το πνεύμα Του, το νεύμα Του, αμέσως χάνομαι. Το ότι λοιπόν ζω και το ότι μπορώ να αμαρτήσω και να έχω το πάθος μου ή να κρύβω μέσα μου τα δικά μου θελήματα και τους δικούς μου εγωιστικούς πόθους, σημαίνει ότι ο Θεός με ανέχεται και δεν αποσύρει το βλέμμα του από εμένα. Με ανέχεται το νεύμα Του.
Μακροθυμεί ο Θεός, περιμένει...
Μόνο που δεν μπορεί να ενεργήσει μέσα μου, διότι του βάζω φραγμό!...
Εκείνος όμως στέκει από επάνω μου και με παρακολουθεί, έτοιμος, μόλις εγώ επιθυμήσω, να με αρπάξει και να με οδηγήσει στην άπλα την εσωτερική, στην ανάνευση, στην χαρίτωση της καρδιάς μου...
Εάν με την παρουσία Του ο Θεός με καλύπτει και μου επιτρέπει να αμαρτάνω, να Τον προσβάλλω δηλαδή, και εάν ακόμη και το πάθος μου και η αισχύνη μου είναι απόδειξις της παρουσίας του Θεού, πόσο μάλλον τα ορατά και αισθητά - πολύ δε περισσότερο τα αόρατα και νοούμενα - αποτελούν μαρτύρια της παρουσίας Του.

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Μ. Ἀθανασίου “Λόγος περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου, καὶ τῆς διὰ σώματος πρὸς ἡμᾶς ἐπιφανείας Αὐτοῦ” Κείμενο-θεολογικά σχόλια



1. Ατάρκως ν τος πρ τούτων κ πολλν λίγα διαλαβόντες περ τς τν θνν περ τὰ εδωλα πλάνης κα τς τούτων δεισιδαιμονίας, πς ξ ρχς τούτων γέγονεν ερεσις, τι κ κακίας ο νθρωποι αυτος τν πρς τὰ εδωλα θρησκείαν πενό-ησαν1· λλὰ γὰρ χάριτι Θεο σημάναντες λίγα κα περ τς θειότητος το Λόγου το Πατρς κα τς ες πάντα προνοίας κα δυνάμεως ατο· κα τι γαθς Πατρ τούτ τὰ πάντα διακοσμε, κα τὰ πάντα π᾿ ατο κινεται, κα ν ατ ζωοποιεται· φέρε κατὰ κολουθίαν, μακάριε κα ληθς φιλόχριστε, τ περ τς εσεβείας πίστει κα τὰ περ τς νανθρωπήσεως το Λόγου διηγησώμεθα, κα περ τς θείας ατο πρς μς πιφανείας δηλώσωμεν· ν ουδαοι μὲν διαβάλλουσιν, λληνες δὲ χλευάζουσιν, μες δὲ προσκυνομεν· ν᾿ τι μλλον κ τς δοκούσης ετελείας το Λόγου μείζονα κα πλείονα τν ες ατν εσέβειαν χς. σ γὰρ παρὰ τος πίστοις χλευάζεται, τοσούτ μείζονα τν περ τς θεότητος ατο μαρτυρίαν παρέχει· τι τε μ καταλαμβάνουσιν νθρωποι ς δύνατα, τατα ατς πιδείκνυται δυνατά· κα ς πρεπ χλευάζουσιν νθρωποι, τατα ατς τ αυτο γαθότητι επρεπ κατασκευάζει· κα σοφιζόμενοι ο νθρωποι ς νθρώπινα γελσι, τατα ατς τ αυτο δυνάμει θεα πιδείκνυται, τν μὲν τν εδώλων φαντασίαν τ νομιζομέν αυτο ετελεί διὰ το σταυρο καταστρέφων, τος δὲ χλευάζοντας κα πιστοντας μεταπείθων φανς, στε τν θειότητα ατο κα δύναμιν πιγινώσκειν. Ες δὲ τν περ τούτων διήγησιν, χρεία τς τν προειρημένων μνήμης· να κα τν ατίαν τς ν σώματι φανερώσεως το τοσούτου κα τηλικούτου πατρικο Λόγου γνναι δυνηθς, κα μ νομίσς τι φύσεως κολουθί σμα πεφόρεκεν Σωτήρ2· λλ᾿ τι σώματος ν τ φύσει, κα Λόγος πάρχων, μως κατὰ φιλανθρωπίαν
1 Στό εσαγωγικό ατό σημεο Μ. θανάσιος, συνδέοντας τό παρόν ργο μέ τό προηγούμενο Κατὰ λλήνων, καταγράφει τήν ατία τς μφάνισης τς εδωλολατρείας. τελευταία φείλει τήν μφάνισή της στήν προαίρεση καί πινόηση το νθρώπου, ποος κινήθηκε φ’ αυτο καί δη-μιούργησε λλον θεό ντί το μοναδικο καί δημιουργο Θεο. μφάνιση τν εδώλων δέν προέρχεται πό τόν Θεό, λλά πό τόν διο τόν νθρωπο, ποος πραξε τοιουτοτρόπως «κ κα-κίας». πί το προκειμένου διακρίνεται δημιουργός Θεός, ποος ς «ν» καί γαθός ,τιδή-ποτε δημιουργε εναι καλό, πό τόν φευρέτη νθρωπο, ποος, παραγνωρίζοντας καί παραθεω-ρώντας τό καλό τς δημιουργίας, πινοε γιά τόν αυτό του κάτι ντελς διαφορετικό πό ατό πού προνόησε γιά ατόν Θεός. πομένως, κακία, ς ντελς διάφορη πό τά δημιουργήματα το Θεο καί νύπαρκτη, διότι δέν προέρχεται πό ατόν, ποτελε ξεκάθαρα πινόηση το νθρώπου καί εναι ατία πού ξωθε τόν νθρωπο στά εδωλα. πισήμανση το «πενόησεν» καί τς ντωνυμίας «αυτος» ναδεικνύει ατή τήν ννοια, τι δηλαδή νθρωπος δέν πορεύεται στή γνώση το καλο, λλά ατοβούλως πινοε καί φαντασιώνεται γιά τόν αυτό του ατό πού δέν πάρχει καί, πομένως, πως νύπαρκτο παραμένει τό κακό, φαντασίωση καί πινόηση παρα-μένουν καί τά εδωλα.
2 Μ. θανάσιος, πρός ποφυγήν τυχόν προσάρτησης τν νθρωπίνων πί τς θεότητας, λλά καί πρός νάδειξη το σκοπο τς νσαρκης φανέρωσης το Θεο Λόγου, διευκρινίζει τι ν νανθρώπηση το Λόγου δέν ταν να φυσικό γεγονός γιά τόν Θεό, πραγματοποιήθηκε γιά τήν πίτευξη τς σωτηρίας το νθρώπου. Τό τι, δηλαδή, Θεός προσέλαβε καί νθρώπινο σμα, δέν κλαμβάνεται ς φυσικό πακόλουθο γι’ ατόν, λλά ς περφυσικό καί πέρλογο νεκα το καλ-λίστου δημιουργήματός του, τόν νθρωπο. Θά μποροσε δέ νά σημειωθε, τι ν προκειμένω ερός συγγραφέας δέν κλαμβάνει τήν νανθρώπηση ς να οτως λλως ναγκαστικό καί φυσιολογικό γεγονός γιά τόν Θεό, λλά προσδιορίζει τήν ννοια τς κατ’ οκονομίαν σαρκώσεως ς κάτι πού γινε ξαιρετικς καί κουσίως κατά τήν γαθότητα καί φιλανθρωπία το Θεο καί μέ σκοπό τή σωτηρία το πεπτωκότος νθρώπου. σωτηριολογική, δηλαδή, προοπτική το νθρώπου ποτελε τήν κατ’ ξοχήν ατία τς θείας νανθρώπησης. Ατό ναδεικνύει καί ντίθεση πού κα-ταγράφεται, τό τι δηλαδή σώματος φανερώθηκε νσώματος, γεγονός πού ντείνει τόσο τήν
1
κα γαθότητα το αυτο Πατρός, διὰ τν μν σωτηρίαν, ν νθρωπίν σώματι μν πεφανέρωται. Πρέπει δὲ ποιουμένους μς τν περ τούτου διήγησιν, πρότερον περ τς τν λων κτίσεως κα το ταύτης Δημιουργο Θεο επεν, να οτως κα τν ταύτης νακαίνισιν π το κατὰ τν ρχν ατν δημιουργήσαντος Λόγου γεγενσθαι ξίως ν τις θεωρήσειεν. Οδὲν γὰρ ναντίον φανήσεται, ε δι᾿ ο ταύτην δημιούργησεν Πα-τήρ, ν ατ κα τν ταύτης σωτηρίαν εργάσατο3.
οσιαστική διάκριση σο καί τήν ναγκαία γιά τόν νθρωπο νωση τς θεότητας καί νθρω-πότητας στό πρόσωπο το θείου Λόγου.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΚΑΙ ΚΡΑΥΓΗ ΠΟΝΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΙΕΡΑΡΧΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ 2. Ο ΙΕΡΟΣ ΚΛΗΡΟΣ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΕ. Α) ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΤΗΣ: ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ. ΘΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΜΑΣ… Β) ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΤΙΜΟΘΕΟΥ Γ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΙΕΡΕΩΣ


ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΙΕΡΑΡΧΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Ὦ εὐλαβεὶς μοναχοί, δὲν σᾶς τρομάζει ἡ σημερινὴ κατάστασις τοῦ Ἁγίου Ὄρπ. Αυγουστους; Ἐξεγερθῆτε. Οἱ πραεῖς γενῆτε μαχηταί (Ἰωὴλ δ΄ 11). Ὡς εἶς ἄνθρωπος ἀγωνισθῆτε μέχρις αἵματος, μέχρι διωγμῶν καὶ μαρτυρίου, νικήσατε τὸ κακόν, ἐντείνετε ὅλας τὰς πνευματικάς σας δυνάμεις, ἐκμεταλλευθῆτε μέχρι διλέπτου ὅλον τὸν ἀμύθητον ὑλικὸν καὶ πνευματικὸν πλοῦτον ποὺ περικλείει ἡ ἱερᾶ σας γῆ, καὶ τότε ἡ Ἔρημος καὶ πάλιν πνευματικῶς θὰ κυβερνήση τὸν κόσμον. Ναί! Τὸ πιστεύομεν ἀκραδάντως. Καὶ ἔστω τὸ παρὸν ὡς κραυγὴ πόνου διὰ τὴν ἐν Ἁγίω Ὄρει θλιβερὸν κατάστασιν καὶ τελευταία φωνὴ ἐπὶ τῆ λήξει τῶν ἑορτῶν τῆς χιλιετηρίδος (963-1963).

d472. Ο ΙΕΡΟΣ ΚΛΗΡΟΣ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΕ

α) Ο π. Ιωάννης Κατής στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ για το νόμο περί αλλαγής φύλου.
Θα μας βρουν μπροστά τους. Δεν θᾳ σιωπήσουμε τώρα, όπως μᾶς λέει ὁ μακαριώτατος. Θα σηκώσουμε όλοι το ανάστημά μας, κλήρος και λαός. Περιμένει ο λαός έναν Ελληνα για να ξεσηκωση
——————

—————–
β. ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΤΙΜΟΘΕΟΥ Γ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΙΕΡΕΩΣ

Εἶμαι ἕνας ἁπλὸς παπᾶς καὶ θέλω δημόσια νὰ ἐκφράσω τὴ θλίψη μου γιὰ τὰ ὅσα γίνονται τὶς τελευταῖες ἡμέρες στὸ δύστυχο τόπο μας. Δὲν ἔχω τὴ διάθεση νὰ διαλεχθῶ μὲ κανέναν. Καταθέτω τὴν ἄποψή μου καὶ ἀδιαφορῶ ἂν ἀρέσῃ ἢ δὲν ἀρέσῃ. Ἔναντι τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ξέρω ὅτι οἱ ἀπόψεις μου εἶναι σωστές. Ἔναντι τοῦ νόμου τῶν ἀνθρώπων … ξέρω ὄτι εἶναι λανθασμένες. Δὲν μὲ νοιάζει …
Λυποῦμαι γιὰ τοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες
ποὺ – πλὴν ἐλαχίστων – ὅτας τοὺς ρωτᾶς, δὲν ἀπαντοῦν. Τοὺς φαντάζομαι νὰ χαίρονται τὴν ἐξουσία τους καθισμένοι στοὺς ὑψηλοὺς θρόνους τους καὶ νὰ χαϊδεύουν αὐτάρεσκα τὸ ἐγκόλπιό τους. Πολλὰ θέλω νὰ τοὺς εἰπῶ ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὄρεξη νὰ μ’ ἀκούσουν. Τὰ ποίμνιά τους κατασπαράσσονται ἀπὸ ποικίλους «λύκους» καὶ ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, «οὐ μέλει αὐτοῖς περὶ τῶν προβάτων». Ἀνησυχοῦν μόνον, ὅταν ἀμφισβητῇται τὸ «ἀλάθητό» τους καὶ ὅταν κάποιοι μικροὶ «παπᾶδες» κάνουν κάποιες μικρὲς καὶ ἀσήμαντες ἐκτροπές. Δηλαδὴ ἐξευτελισμὸς τοῦ … κατώτερου.
Ἐκεῖ, ποὺ – κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη – θὰ ἔπρεπε νὰ «κραδαίνουν» τὶς πατερίτσες τους καὶ νὰ ἀφορίζουν καὶ νὰ καθαιροῦν σύμφωνα μὲ τοὺς αἰώνιους Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τοὺς βλέπω νὰ τηροῦν ἔνοχη σιωπή. Ὅταν οἱ Ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπερασπίζονταν μὲ τὸ αἷμα τους καὶ θυσίαζαν τοὺς θρόνους τους, γιὰ τὶς αἰώνιες Ἀλήθειες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, αὐτοί, μὴ διαθέτοντας τίποτε κοινὸ μὲ Ἐκείνους, χαίρονται παρέα μὲ τοὺς ὑβριστές καὶ δὲν ἔχουν διάθεση νὰ τοὺς ἐγκαλέσουν γιὰ τίποτε. Σκέπτομαι ὅτι μεθαύριο τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ὅλοι αὐτοὶ οἱ προδότες καὶ ἀρνητὲς τῶν «ὁσίων καὶ τῶν ἱερῶν», θὰ γίνονται ὑποδεκτοὶ ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους μας στὶς Ἐκκλησίες καὶ μάλιστα σὲ τιμητικὲς θέσεις, καὶ νιώθω ὅτι θὰ μᾶς δείχνουν μὲ τὸν ἀπαίσιο τρόπο τους, ὅτι ἄδικα τοὺς «θίξαμε» ἐμεῖς οἱ «ρομαντικοὶ καὶ ἀναχρονιστικοί», γιὰ τὴν ἀντίχριστη συμπεριφορά τους.
Λυποῦμαι γιὰ τοὺς πολιτικούς μας ἡγέτες.
Ἀπὸ τὸν «ὑψηλότατο» πρόεδρο τῆς δημοκρατίας ἕως καὶ τὸν τελευταῖο βουλευτάκο. Ναί,  καὶ τὸν πρόεδρο τῆς δημοκρατίας, ποὺ γιὰ ἄλλα μικρὰ καὶ ἀσήμαντα πράγματα, περισσεύουν τὰ λόγια στὸ στόμα του, ἐνῶ αὐτὲς τὶς ἡμέρες, χάθηκε ἀπὸ τὸ προσκήνιο. Ἐρωτῶ λοιπόν, ἂν ἀναλογίσθηκαν τὸ πολλαπλὸ ἔγκλημα ποὺ ἔκαναν πρὶν λίγες μέρες στὴ βουλή. Στὸ «ναὸ τῆς δημοκρατίας», ὅπως τοὺς ἀρέσει νὰ τὴν ἀποκαλοῦν. Ἀκούω ὅμως τὰ γέλια τους στοὺς διαδρόμους τῆς βουλῆς. Μοὺ θυμίζουν ἐκείνους τοὺς κακοποιούς, ποὺ ἀφοῦ διαπράξουν τὴν ὅποια ἀτιμία τους, χαίρονται καὶ ἀλληλοκολακεύονται γιὰ τὰ βρωμερά τους κατορθώματα. Σκέπτονται ὅτι ὁ παχυλός τους μισθὸς θὰ πάρῃ καὶ τὴν ἀνάλογη αὔξηση, ἀπὸ ‘κείνους ποὺ θὰ τοὺς πριμοδοτήσουν μὲ ‘κεῖνα ποὺ στέρησαν καὶ στεροῦν ἀπὸ τοὺς «περήφανους» συνταξιούχους καὶ τοὺς ἥρωες πολυτέκνους. Ὅλους τοὺς «πελᾶτες» τῆς βουλῆς, καὶ ‘κείνους ποὺ ὑπερψήφισαν καὶ ‘κείνους ποὺ «καταψήφισαν»… Ὁ κόσμος δὲν «τρώει κουτόχορτο»! Ξέρουμε γιατὶ καταψήφισαν. Ἐκλογὲς ἔρχονται, καὶ σύμφωνα μὲ τὰ γκάλοπς τὸ 77% τοῦ λαοῦ διαφωνεῖ μὲ τὰ ὑπερψηφισθέντα. Ἔχουν νὰ κερδίσουν μὲ τὶς δῆθεν διαφωνίες τους. Ἂν ὁ λαὸς θυμόταν, δὲν θὰ τολμοῦσαν νὰ κυκλοφοροῦν. Δυστυχῶς ὅμως ὁ λαὸς ξεχνάει. Σὰν τὸ σκύλο … ποὺ ὅσο τοῦ ρίχνεις κόκκαλα, ξεχνάει τὸ ξύλο ποὺ τρώει ἀπὸ τὸ ἀφεντικό του καὶ τοῦ φιλάει τὰ χέρια. Ἂν εἶχαν λίγο ἔστω φιλότιμο καὶ λίγη αὐτο-ειλικρίνεια, θὰ ἔπρεπε, ἀφοῦ ἀναλογισθοῦν τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα ἔχουν διαπράξει στὴν πίστη καὶ στὸν τόπο μας, νὰ φύγουν καὶ νὰ κρυφτοῦν. Κατηγοροῦν τὴν «χούντα» ποὺ κάποτε οἱ περισσότεροι ἀπὸ δαύτους τὴν προσκυνοῦσαν καὶ τὴν χιλιο-επαινοῦσαν! Τοὺς ἐρωτῶ ὅμως, τὰ ὅσα γίνονται σήμερα εἶναι μικρότερα καὶ λιγότερα ἀπὸ ὅσα ἔκανε τότε ἡ δικτατορία; Ξέρω, εἶναι ἐντολὴ δοσμένη ἀπ’ ἔξω, νὰ προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείθουν ὅτι ἔχουμε … δημοκρατία (τρομάρα μας!!!), ὅμως τὸ ξέρουν καὶ αὐτοὶ ἀλλὰ τὸ βιώνουμε καὶ ἐμεῖς, ὅτι τὴν στυγνότερη δικτατορία, σήμερα τὴν περνοῦμε! Καὶ ὅταν κάποια μέρα, ποὺ ἴσως ὁ Κύριος ἀνατρέψει ὅλη αὐτὴ τὴν σάπια καὶ βρωμερὴ κατάσταση, ὅλοι αὐτοὶ οἱ δῆθεν …., θὰ μᾶς παρουσιάζονται, ἀναθεματίζοντες ἐκεῖνα ποὺ ὑπηρέτησαν, καὶ ὑποσχόμενοι καινούργιες ἰδανικὲς μέρες. «Οὐαὶ ὑμῖν»!
Λυποῦμαι γιὰ τὴν δικαστικὴ ἐξουσία.

ΟΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΚΑΡΠΟΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ 1. ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΡΛΟΥΜΠΕΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ (ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΝΩΛΗ) 2. ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ (ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΦΩΤΗ ΒΕΖΥΝΙΑ)


ΟΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΚΑΡΠΟΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

————————-

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΡΛΟΥΜΠΕΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

___
________________

Αγανακτηση

Γράφει ο π. Φώτιος Βεζύνιας
Μία πνευματική μου θυγατέρα μου διηγήθηκε το εξής γεγονός. Φίλη της έχει την καλή συνήθεια κάθε βράδυ να κάνουν το απόδειπνο με τον μικρό της γιο. Τρίτη ή Τετάρτη τάξη Δημοτικού ο μικρός.  Λοιπόν προχθές πριν την προσευχή, της λέει ο μικρός Νικολάκης.
-Μια στιγμή μαμά…
Η μητέρα έμεινε να τον παρακολουθεί. Ο μικρός πήγε στο μπάνιο έβγαλε τις κάλτσες και έπλυνε τα ποδαράκια του.
Τι έκανες παιδί μου;  τον ρώτησε η μητέρα του.

Και εκείνος όλο απάθεια, της απαντά.
Κοίτα η μουσουλμάνοι πλύνουν τα πόδια πριν την προσευχή…
Το ακούσατε εσείς οι «Μεγάλοι»  και «Τρανοί»;…
Ποιος θα αναλάβει τώρα να ξεμπολιάσει τα άκαρπα «μπόλια» με τα οποία θα μπολιαστούν ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά… μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών έτσι όπως με «υπερηφάνεια» θελήσατε να μας πείσετε ότι καταφέρατε να το διαμορφώσετε, με τον περίφημο διάλογό σας με τους «σοφούς» της κυβέρνησης;
Οι  διεκδικήσεις  και οι κινητοποιήσεις έπρεπε να γίνουν όταν έπρεπε…
Και το πιο σημαντικό…

έπρεπε να γίνουν γιγαντιαίες «κινητοποιήσεις», για την ανατροπή της λαίλαπας του οικουμενισμού, έτσι όπως την θεσμοθέτησε η Κρήτη.
Γιατί από κει, αν δεν το καταλάβατε, ξεκινάει το τσουνάμι του συγκρητισμού. Από εκεί πηγάζουν και οι «σοφίες» του μαθήματος των νέων θρησκευτικών.
Τώρα… ένας Θεός μόνο… σώζει και διασώζει…
Ο Άγιος Θεός σώζει και διασώζει… και την Αλήθεια της Πίστεως, και την εξ’ αυτής  της Αληθείας, την Αλήθεια της υπάρξεώς μας.. Μόνο εκ Θεού αυτή η δυνατότητα.
Και δεν έφταναν όλα αυτά!!!.. φρόντισαν κάποιοι…. φιλάνθρωποι!!!… πατώντας πάνω στην μνημειώδη ανοχή μας… συνειδητά ή ασυνείδητα… – δεν με νοιάζει το πως.. το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.. – φρόντισαν λοιπόν οι «Μεγάλοι», οι «Τρανοί».. και οι «Σοφοί»… και για κάτι άλλο… Αυτά τα παιδιά, που χωρίς την Αλήθεια της Πίστεως, σε λίγο δεν θα έχουν Θεό… να μην είναι «σίγουρα» ούτε για το φύλο τους… Να μην είναι σίγουρα αν είναι αγόρια ή κορίτσια.. !!!
Στα μαθηματικά λέμε ότι τα σημεία αναφοράς, είναι ότι ό,τι πιο σημαντικό. Και σας ερωτώ αν χαθεί το σημείο αναφοράς που είναι το «άρσεν» και «θήλυ»… που θα πορευθεί το παιδάκι μέσα από τον βομβαρδισμό των πληροφοριών;  Μήπως δεν είδατε την τελευταία διαφήμιση, γνωστού πολυκαταστήματος, σχετική με την ύπαρξη των «ζευγαριών»;
Αυτό που επιτελείται στην πατρίδα μας, είναι έγκλημα.  Όσοι ήμασταν δάσκαλοι, και ο γράφων υπήρξε τέτοιος, όσοι λοιπόν ήμασταν δάσκαλοι, γνωρίζουμε καλά το πέλαγος των ανασφαλειών μέσα στο οποίο ταξιδεύει η παιδική και η εφηβική ψυχούλα…
Ποιός έχει το δικαίωμα να φορτώνει τις παιδικές ψυχούλες με τέτοια ανίερα βάρη; Χάθηκε η ντροπή από τούτο τον τόπο;
Και αν υπάρχει, μία στις δέκα χιλιάδες, «εγγενής ανωμαλία», με ποιό δικαίωμα αφήνεται να απειληθεί  η  ψυχική ισορροπία του συνόλου των μικρών παιδιών;
Συναισθάνομαι την απόγνωση των γονέων όλων των μικρών παιδιών. Συναισθάνομαι το ομιχλώδες «υπαρξιακό και πνευματικό τοπίο», στο οποίο με το ζόρι βάζουν αυτά τα παιδάκια οι «αφεντάδες» αυτού του τόπου, να ταξιδέψουν… με νόμους «άνομους».
Στη χώρα μας, στη χώρα όπου η Θεία Χάρις για αιώνες ενεργεί…. επιτελείται  προδοσία.
Για κινητοποιήσεις είναι πια αργά.
Αργά για κροκοδείλια δάκρυα…..
Αν θέλετε είναι ώρα για δάκρυα ειλικρινούς μετανοίας.
Μήπως και μας λυπηθεί ο Άγιος Τριαδικός Θεός.
Αμήν.

Λυπημένος και θυμωμένος.
π. Φώτιος Βεζύνιας

Αγανακτηση

——————————————–