Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω († 31 Ιαννουαρίου 1877)

ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
agios_arsenios_o_en_paro_sygchroni_foriti_eikona
Αγιορείτης Άγιος, Μνήμη 31 Ιανουαρίου
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1800 από ευσεβείς γονείς. Στο βάπτισμα έλαβε το όνομα Αθανάσιος. Μικρός ορφάνεψε αλλά κατάφερε να μορφωθεί καλά στην περίφημη Σχολή των Κυδωνιών της Μικράς Ασίας, έχοντας εξαίρετους δασκάλους, μεταξύ των οποίων τον ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη.
Δεκαπεντάχρονος αναχώρησε για το Άγιον Όρος, μαζί με τον ονομαστό Γέροντά του Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, «προς ησυχίαν και άσκησιν». Αφού δοκιμάσθηκε, έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Αρσένιος. Μετά από μία εξαετία, αναγκάσθηκε ν’ αφήσει τον φίλτατο Άθωνα, επειδή πολλά σκάνδαλα είχαν δημιουργηθεί από αμαθείς μοναχούς που έλεγαν πως δεν επιτρέπεται να μεταλαμβάνουν συχνά.
Νέοι τόποι παραμονής του ήταν η μονή Πεντέλης Αττικής, η μονή Λογγοβάρδας Πάρου, η Σίκινος και η Φολέγανδρος. Στη Φολέγανδρο ο όσιος χειροτονήθηκε διάκονος και, επειδή υπήρχε έλλειψη δασκάλων, για αρκετά έτη δίδαξε εκεί «όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τας αρετάς» και πολύ αγαπήθηκε από τους κατοίκους της. Μετά την κοίμηση και ανακομιδή των λειψάνων του Γέροντός του επέστρεψε με τα οστά του στο Άγιον Όρος, στάθμευσε στην Πάρο για να λάβει ευχές αγίων Γερόντων και παρέμεινε μόνιμα. Έγινε αδελφός της μονής του Αγίου Γεωργίου, χειροτονήθηκε ιερεύς, εξελέγη ηγούμενος και διακρίθηκε σε όλες τις αρετές. Απέκτησε φήμη διακριτικού πνευματικού και έρχονταν να εξομολογηθούν σε αυτόν από όλη την Ελλάδα μοναχοί και λαϊκοί.
Προείδε το τέλος του και εκοιμήθη την ίδια ημερομηνία που γεννήθηκε, την 1 Ιανουαρίου 1877, στη μονή Μεταμορφώσεως Χριστού – Δάσους στην Πάρο. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν: «Σός ειμί εγώ, Κύριε, σώσον με, ότι τα δικαιώματά σου εξεζήτησα». Στη μονή αυτή είναι θησαυρισμένα τα ιερά του λείψανα, ο τάφος του και μεγάλος ναός προς τιμή του. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το 1938. Η επίσημη αναγνώρισή του ως αγίου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1967. Μέρος του τιμίου λειψάνου του υπάρχει στη μονή Διονυσίου.
Ο όσιος Αρσένιος αξιώθηκε από τον Θεό του μεγάλου χαρίσματος να ενεργεί θαύματα απ’ όταν ήταν σε αυτή τη ζωή. Αλλά και μετά τη μακαρία κοίμησή του πολλά εποίησε και ποιεί.
Ο βίος του γράφηκε από τον μακαριστό ηγούμενο της Λογγοβάρδας αρχιμ. Φιλόθεο Ζερβάκο. Η ακολουθία και ο Παρακλητικός Κανόνας του από τον μοναχό Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη και νεώτερη από τον Χ. Μ. Μπούσια.
Η μνήμη του τιμάται στις 31 Ιανουαρίου και στις 18 Αυγούστου, ημερομηνία ανακομιδής των τιμίων λειψάνων του.
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου,
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Ο άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης ο Θεοφόρος

ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
287286-05
Ο όσιος έζησε τον 9ο αιώνα. Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και ήταν αξιωματικός του στρατού. Σε μια μάχη κατά των Τούρκων (;) συνελήφθη αιχμάλωτος και ταλαιπωρήθηκε πολύ στις φυλακές. Απελευθερώθηκε θαυμαστά και ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου εκάρη μοναχός. Στη συνέχεια έφτασε στον Άθωνα, όπου έζησε 53 χρόνια με άφταστη ασκητικότητα, γυμνός, λόγω των πολλών ετών, μέσα σε μια σπηλιά. Κοιμήθηκε το 890 μ.Χ.
Η μνήμη του τιμάται στις 12 Ιουνίου, μαζί με του αγίου Ονουφρίου.
 

Ο άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης και ο «άγγελος» που ήταν διάβολος

Ο Σατανάς εμφανίζεται στον Άγιο Πέτρο τον Αθωνίτη μετασχηματισμένος σε άγγελο φωτός
Ο Σατανάς εμφανίζεται στον Άγιο Πέτρο τον Αθωνίτη μετασχηματισμένος σε άγγελο φωτός
Η πιο πάνω φωτογραφία παρουσιάζει ένα περιστατικο απο τη ζωή του οσίου Πέτρου του Αθωνίτου, του πρώτου οικιστού [κατοίκου] του όρους Άθω.
Τον βίο του οσίου Πέτρου τον έγραφε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος σημειώνει και το περιστατικό αυτό. Έτσι, σύμφωνα με τον άγιο βιογράφο του, όταν ο διάβολος, ο αιώνιος εχθρός του αγαθού και εμπνευστής του κακού, είδε ότι δεν κατάφερε να τον αποτρέψει απο την ενάρετη ασκητική ζωή του, ούτε και να τον ρίξει σε αμέλεια, χρησιμοποίησε το φοβερότερο όπλο που του έμεινε, την «εκ δεξιών» εξαπάτηση. Πήρε ο διάβολος μορφή φωτεινού αγγέλου και παρουσιάσθηκε στην ασκητική σπηλιά του οσίου.
Γέμισε ξαφνικά φως η σπηλιά, φως όμως δαιμονικό. Του μίλησε ως άγγελος και τον προέτρεψε να εγκαταλείψει τη σπηλιά και να γυρίσει στον κόσμο για να σώσει τους ανθρώπους. Μάλιστα έκανε και ένα εντυπωσιακό θαύμα για να πεισθεί ο όσιος οτι ο εμφανιζόμενος είναι όντως άγγελος και όχι διάβολος. Ο όσιος όμως αντιλήφθηκε τον δολομήτη σατανά και διά της ταπεινώσεώς του τον εξεδίωξε. «Είμαι ανάξιος να αντικρύσω άγγελο», είπε και έκανε τον διάβολο με την αγγελική μορφή να εξαφανισθεί.
Πόση επιφύλαξη, προσοχή και ταπείνωση επιβάλλεται να έχουμε εμείς, για να μπορέσουμε να γλυτώσουμε από την πλάνη, όταν και οι άγιοι, πού είχαν διάκριση, έπρεπε να προσέχουν πολύ για να μην εξαπατηθούν!
Πηγές: Γεροντικό Ονείρων και Οραμάτων Διδαχές και Παραδείγματα, Έκδοσις Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, 1997 Πεντάλοφος Γουμενίσσης  –

Αφιέρωμα στην Αθωνιάδα (μέρος Γ’)

by anazhtitis
Διδάσκαλοι και μαθητές της Αθωνιάδος. Η ίδρυση της Αθωνιάδος έφερε στο Άγιον Όρος εξαιρετικούς θεολόγους, μελετητές της παραδόσεως και του μοναχισμού, κήρυκες του «ό,τι οι πατέρες έθεντο». Αυτοί διακρίνονταν για την αγιότητα του βίου και για την κατά των Λατίνων πολεμική τους.
idrush-athwniados-g-1
idrush-athwniados-g-2
Κορυφαίος όλων υπήρξε ο Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806). Το 1737 εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Ευγένιος. Μετά 5 έτη, το 1742, διορίσθηκε σχολάρχης στην Μαρουτσέα Σχολή των Ιωαννίνων. Ήταν η μεγαλύτερη επιστημονική φυσιογνωμία του Ελληνισμού κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας, από τους σπουδαιότερους αναγεννητές της Ελλάδος και εκπροσώπους του Ελληνικού Διαφωτισμού. Φυσικός, χημικός – εισήγαγε το πείραμα και το εργαστήριο στην Ελληνική Εκπαίδευση – μαθηματικός, θεολόγος, φιλόσοφος, διακρινόταν για την πολυμάθεια και γλωσσομάθειά του αλλά προπάντων για τον ενάρετο βίο του. Διορίσθηκε σχολάρχης της Αθωνιάδος το 1753 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μαθητές του μεταξύ των άλλων υπήρξαν ο Αθανάσιος Πάριος, τον οποίο ο Βούλγαρης τοποθέτησε και βοηθό του διδάσκαλο, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άνθιμος Ολυμπιώτης, ο Διονύσιος Πλαταμώνος, ο Δαμασκηνός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.α.
Πριν από τον Ευγένιο, σχολάρχης υπήρξε ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης ο εξ Εβραίων. Γεννήθηκε στην Πάτρα από εβραϊκής καταγωγής γονείς και σε ηλικία 38 ετών προσήλθε στην Ορθοδοξία. Υπήρξε μαθητής του αγίου Γερασίμου Βυζαντίου στην Πατμιάδα και του Ευγενίου στα Ιωάννινα. Διακρινόταν για τον ασκητικό και αυστηρό του χαρακτήρα. Σπουδαίος απολογητής και φιλόλογος. Υπήρξε από τα ηγετικά στελέχη της φιλοκαλικής κινήσεως της ονομαζομένης των «Κολυβάδων». Καθηγητής και Σχολάρχης διετέλεσε και ο Αθανάσιος ο Πάριος. Ο Αθανάσιος προηγουμένως μαθήτευσε στη Σχολή της Σμύρνης και κατόπιν ήλθε στην Αθωνιάδα όπου μαθήτευσε «παρά τους πόδας» του Βουλγαρέως και του Νεοφύτου. Υπήρξε άκρως συντηρητικός και πατερικός. Μαθητές του υπήρξαν ο άγιος Αθανάσιος ο Νεομάρτυρας από την Κολιακιά (Πύργο ή Χαλάστρα) της Θεσσαλονίκης και ο όσιος Κύριλλος Παπαδόπουλος από την Πάρο. Υπήξρξε επίσης καθηγητής του πρώτου Σχολάρχη της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, Κωνσταντίνου Τυπάλδου, Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως. Ο όσιος Αθανάσιος ήταν σφοδρός πολέμιος των Λατίνων. Πολέμησε κάθε ξενόφερτη ιδεολογία και ό,τι ερχόταν σε αντίθεση με τους Πατέρες και τα ελληνικά ήθη. Μαθητής του Ευγενίου και συνδιδάσκαλός του στην Αθωνιάδα υπήρξε ο ιεροδιάκονος Κυπριανός, ο μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός διετέλεσε και Σχολάρχης της Αθωνιάδος. Σπουδαίοι επίσης σχολάρχες υπήρξαν ο Νικόλαος Ζουρζούλης, ο Χριστόφορος Προδρομίτης και άλλοι.
idrush-athwniados-g-3
idrush-athwniados-g-4
Μαθητές της σχολής αυτής υπήρξαν και ο Ιώσηπος Μοισιόδαξ, ο Σέργιος Μακραίος, ο Ιωάννης Πέζαρος και ο Ρήγας Φεραίος. Ο Ρήγας Φεραίος ήταν Εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επαναστάσεως. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αντώνιος Κυριαζής. Στην Αθωνιάδα ήλθε με Βατοπαιδινό καράβι ντυμένος με καλογερικά ρούχα για να μην τον καταλάβουν οι Τούρκοι. Συνδέθηκε με τον Προηγούμενο Νικόδημο τον Βατοπαιδινό και γράφτηκε στην Αθωνιάδα όπου και παρακολούθησε μαθήματα. Η συμβολή του τέκνου της Αθωνιάδος Ρήγα Φεραίου στην αφύπνιση του έθνους μας είναι τεράστια.
Από τους μαθητές της Σχολής διακρίθηκαν για την αγιότητα του βίου τους ο Εθναπόστολος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο νεομάρτυρας Αθανάσιος ο Κουλακιώτης και ο όσιος Κύριλλος Παπαδόπουλος.
idrush-athwniados-g-5
idrush-athwniados-g-6
idrush-athwniados-g-7
Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είναι ένας από τους μεγάλους άγιους της Εκκλησίας μας στον οποίο οφείλει πολλά το Ορθόδοξο Γένος και τον μνημονεύει και σήμερα ευγνωμόνως ο ελληνικός λαός, ιδιαιτέρως της ενιαίας Ηπείρου. Πληροφορήθηκε για την ίδρυση της Αθωνιάδος και τον ερχομό σ’ αυτήν του Ευγενίου Βουλγαρέως. Ήλθε τότε στο Άγιον Όρος, γράφτηκε και φοίτησε σ’ αυτήν.
Μόνασε στη Μονή Φιλοθέου όπου και χειροτονήθηκε ιερεύς. Με θεία υπόδειξη και κατόπιν ευλογίας της Μονής και του Οικουμενικού Πατριαρχείου κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλία, Μακεδονία, Ήπειρο, Επτάνησα.
Στις μέρες μας η Αθωνιάδα Σχολή εξακολουθεί να γαλουχεί σπουδαίους νέους που είτε μετέπειτα ως μοναχοί, είτε ως κοσμικοί αποτελούν λαμπρό παράδειγμα ήθους και άξιοι συνεχιστές της πνευματικής κληρονομιάς του Αγίου Όρους.
idrush-athwniados-g-8
Ο Κωνσταντίνος Ξενόπουλος σπούδασε στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία όπου και διετέλεσε καθηγητής αγιογραφίας για τέσσερα χρόνια. Από το 1999 διδάσκει στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. τη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ από το καλοκαίρι του 2000 έως και σήμερα διδάσκει βυζαντινή αγιογραφία στο Sommer Akademie στο Moosburg της Αυστρίας. Έχει αναλάβει την αγιογράφιση ναών στη Φιλανδία, Ουγγαρία και Πολωνία, ενώ από το 2008 η Α.Θ.Μ. Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος του απένειμε το αφφίκιον του Άρχοντος Εικονογράφου.
idrush-athwniados-g-10
Ο πατήρ Πεύκης είναι μοναχός αγιογράφος, απόφοιτος της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας, όπου και φοίτησε κατά τα έτη 1972-1975. Διδάχθηκε την τέχνη της βυζαντινής αγιογραφίας από τον μοναχό και καθηγητή Ιωάννη Βράνο, έναν από τους πιο διακεκριμένους και άριστους γνώστες της βυζαντινής εικονογραφίας. Η αυθεντικότητα και η μοναδική ποιότητα της εργασίας του πατρός Πεύκη, τον έχουν καταστήσει ως έναν από τους καλύτερους αγιογράφους-εικονογράφους της Ελλάδας.

Παταπίου μοναχοῦ Καυσοκαλυβίτου Τά εἰκονογραφικά ἐργαστήρια τῶν Καυσοκαλυβίων. Μία πρώτη παρουσίαση



Ἀπό τά πλέον ἀξιόλογα καί παραγωγικά εἰκονογραφικά ἐργαστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους τήν περίοδο ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 19ου μέχρι τά μέσα τοῦ 20οῦ αἰ., εἶναι τά ἐργαστήρια τῆς σκήτης Ἁγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων. Τά ἐργαστήρια αὐτά παρήγαγαν ἀξιόλογα ἀλλά καί πολυπληθῆ ἔργα ἁγιογραφίας, κυρίως φορητές εἰκόνες, τά ὁποῖα ταξίδευσαν τόσο στό σύνολο τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου ὅσο καί στό ἐξωτερικό.
Ἡ ἐνασχόληση τῶν πατέρων τῆς πλέον ἀπομακρυσμένης αὐτῆς ἁγιορειτικῆς σκήτης μέ τό ἐργόχειρο τῆς ἁγιογραφίας ἔχει τίς ἀπαρχές της ἀρκετά πρίν, ἀπό τόν 17ο ἤδη αἰώνα, μέ τήν παρουσία στήν περιοχή τοῦ ὁσίου Νείλου τοῦ Μυροβλύτου, πού ἄφησε τά ἴχνη του στήν περιοχή καί ὡς ἱστοριογράφος. Ἀργότερα, κατά τόν 18ο αἰώνα, τόσο τό Κυριακό, τόν κεντρικό δηλαδή ναό τῆς Σκήτης ὅσο καί τά παρεκκλήσια τῶν ἐπιμέρους Καλυβῶν-ἡσυχαστηρίων, κόσμησαν ἐξαίρετης τέχνης τοιχογραφίες καί φορητές εἰκόνες ἀπό πολύ γνωστά καί παραγωγικά ἁγιορειτικά ἐργαστήρια ὅπως ἐκεῖνα τοῦ ἱερομονάχου Διονυσίου τοῦ ἐκ Φουρνᾶ, τοῦ ἱερομονάχου Παρθενίου τοῦ Σκούρτου, τῶν Κωνσταντίνου καί Ἀθανασίου ἀπό τήν Κορυτσά, τοῦ μοναχοῦ Μητροφάνη τοῦ Χίου καθώς καί τῶν Καρπενησιωτῶν ζωγράφων.
  Τά παραπάνω ἔργα αὐτά ἐκκλησιαστικῆς ζωγραφικῆς, τά ὁποῖα εἶχαν ἐνώπιόν τους καθημερινά οἱ Καυσοκαλυβῖτες πατέρες, ἀποτέλεσαν τά πρότυπα ἤ τουλάχιστον ἐπιρέασαν τίς τεχνοτροπικές τάσεις τῶν εἰκονογραφικῶν ἐργαστηρίων τῶν Καυσοκαλυβίων, τουλάχιστον μέχρι τά μέσα τοῦ 19ου αἰώνα. Κατά τήν περίοδο αὐτή, συναντοῦμε τά ἑξῆς δύο ἐργαστήρια:
1) Τό ἐργαστήριο τοῦ Καυσοκαλυβίτου μοναχοῦ Σεραφείμ ζωγράφου ( 1830), πού ἀσκήθηκε ἀπό τό 1800 στήν καλύβη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.
2) Τό ἐργαστήριο τοῦ μοναχοῦ Μακαρίου, ἀπό τήν Ἐρεσσό τῆς Λέσβου, μέ ἀκμή τήν περίοδο 1791-1812. Ὁ ἴδιος ὑπογράφει τά ἔργα του ὡς «ἐκ χειρός ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ Μακαρίου Καυσοκαλυβήτου» ἤ διά χειρός  «Μακαρίου μοναχοῦ τοῦ ἐκ τοῦ χωρίου Ἐρεσσοῦ τῆς Λέσβου ἐν σκήτῃ τοῦ Καυσοκαλυβίτου» ἤ «Ἐγράφη ἡ πάνσεπτος τήδε εἰκών ἐν Ἄθῳ ἐν σκήτῃ σεβασμίᾳ τε τοῦ Καυσοκαλυβήτου ὑπό χειρός ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ Μακαρίου». Τό πιθανότερο, ὁ μοναχός Μακάριος ἀσκήθηκε στήν καλύβη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὅπου ἀσκοῦνταν πρό αὐτοῦ καί ἄλλοι Λέσβιοι μοναχοί καί στήν ὁποία φυλάσσεται φορητή εἰκόνα τοῦ ἐργαστηρίου του, τοῦ ἔτους 1792, πού ἀπεικονίζει τούς ἁγίους Ἀρτέμιο καί Συμεών Νέο Θεολόγο νά δέονται στόν ἔνθρονο Κύριο. Τοῦ μοναχοῦ Μακαρίου ἔχουμε ἐπιπλέον ἐντοπίσει φορητές εἰκόνες τῆς περιόδου 1791-1799, πού βρίσκονται στους ναούς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης και τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου στήν Ἐρεσσό τῆς Λέσβου, καθώς και τῆς περιόδου 1800-1812 στό ναό τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στήν Ἄντισσα, πάλι στη Λέσβο. 
  Τήν ἑπόμενη τώρα περίοδο, τοῦ γ΄ τετάρτου τοῦ 19ου αἰώνα, στή Σκήτη δραστηριοποιοῦνται τά ἑξῆς ἔργαστήρια:
3) Τό ἐργαστήριο τοῦ μοναχοῦ Ἰακώβου, πού καταγόταν ἀπό τό Φερτέκιοϋ τοῦ Ἰκονίου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, καί ὁ ὁποῖος ἀσκήθηκε στήν καλύβη τῆς Ὑπαπαντῆς. Τό 1867 ὁ Ἰάκωβος διετέλεσε Δικαῖος τῆς Σκήτης. Μέχρι σήμερα ἔχουμε ἐντοπίσει ἐνυπόγραφα ἔργα του τῆς περιόδου 1861-1887, στή Μεγίστη Λαύρα καί στά Καυσοκαλύβια.
4) Τό ἐργαστήριο τοῦ ἱεροδιακόνου Διονυσίου. Ἀσκεῖτο περί τό 1869 στήν Καλύβη τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (παλαιό Κυριακό) ἐνῶ στά 1875 μετέβη στήν Κύπρο ὅπου ἀνακαίνισε τήν ἱστορική μονή Σταυροβουνίου. Ἐκεῖ εἶχε ὡς ἐργόχειρο τήν ἱστόρηση φορητῶν εἰκόνων. Ἕνα ἀπό τά ἔργα τῆς καυσοκαλυβίτικης περιόδου του εἶναι ἡ δεσποτική εἰκόνα τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους στό τέμπλο τοῦ παρεκκλησίου τῆς καλύβης τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους Καυσοκαλυβίων, τοῦ ἔτους 1869.
5) Τό ἐργαστήριο τοῦ περίφημου ἀσκητή τοῦ Ἄθωνα, μοναχοῦ Γεωργίου ἤ Χατζηγεώργη (1809-1886) ὅπως μᾶς εἶναι περισσότερο γνωστός, πού καταγόταν ἀπό τήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ὁ μοναχός Γεώργιος ἔγινε μοναχός στήν καλύβη Ἁγίου Γεωργίου τῶν Καυσοκαλυβίων ὅπου ἔζησε ἀρκετά χρόνια ἐνῶ ἀργότερα ἀσκήθηκε και στό κελλί τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί Ἁγίου Μηνᾶ τῆς Κερασιᾶς, περιοχῆς πάνω ἀπό τά Καυσοκαλύβια. Ἐκεῖ, γύρω στά 1870, ἡ συνοδεία ἀποτελοῦνταν ἀπό 30 μοναχούς, πού εἶχαν ὡς ἐργόχειρο τήν ἁγιογραφία. Ἀπό τά ἔργα αὐτῆς τῆς περιόδου ἀναφέρουμε εἰκόνες σέ ναούς τῆς Συκιᾶς και τοῡ Νεοχωρίου Χαλκιδικῆς, φορητή εἰκόνα τῆς Θεοτόκου στήν εἰκονοθήκη τοῦ Πρωτάτου, καί δύο φορητές εἰκόνες στή ρουμανική σκήτη Προδρόμου τῆς Μεγίστης Λαύρας. Ἐνδιαφέρον παρουσιάζει μία ἀδημοσίευτη καί ἄγνωστη πλούσια συλλογή ἀπό ἀνθίβολα, πού προέρχονται ἀπό τό ἐργαστήριο τοῦ Χατζηγεώργη στήν Κερασιᾶ καί τά ὁποῖα μᾶς βοηθοῦν νά ἀναλύσουμε τή σταδιακή μετεξέλιξη τῆς τεχνοτροπίας τοῦ ἐργαστηρίου σέ μία περισσότερο νατουραλιστική τέχνη, πού ὡστόσο διατηρεῖ ὑψηλή τήν πνευματικότητά  της.

π. Γ. Μεταλληνός - π. Θ. Ζήσης για την παιδεία


Οι 2 σύγχρονοι πατέρες της γνήσιας Ορδοδοξίας π. Γεώργιος Μεταλληνός και π. Θεόδωρος Ζήσης για πρώτη φορά μαζί!!! (ΒΙΝΤΕΟ)


ΡΑΦΑΗΛ
Οι 2 σύγχρονοι πατέρες της  γνήσιας Ορδοδοξίας π. Γεώργιος Μεταλληνός και π. Θεόδωρος Ζήσης για πρώτη φορά μαζί (ιστορική συνάντηση στην τηλεόραση στα τέλη του 2011)

Ομότιμοι καθηγητές πανεπιστημίου Αθηνών και Θεσσαλονίκης αντίστοιχα μιλούν για την παιδεία την οικονομική κρίση κ.α

π. Γ. Μεταλληνός - π. Θ. Ζήσης για την παιδεία

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΚΟΛΛΥΒΑ


Παπουλάκος-Δ. Κολλυβάς
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΗΚΑΝ ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΚΟΛΛΥΒΑΣ( Καθηγητή Νικήτα Αμβροσιάδη)
Από δημοσιεύματα στο Διαδίκτυο (kirykos.livejournal.com καιchurchsynaxarion. blogspot.com) πληροφορηθήκαμε, ότι ο Παλ/της Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κήρυκος (του ευρύτερου χώρου των Ματθαιϊκών Παλαιοημερολογιτών), προχώρησε στη διακήρυξη της αγιότητας των Οσίων Χριστοφόρου Παπουλάκου και Διονυσίου Κολλυβά, κάτι που έπρεπε να έχει κάνει η κρατούσα Εκκλησία της Ελλάδος εδώ και πολλές δεκαετίες.
Αν και ο εν λόγω Αρχιερεύς εκφράζει ένα μικρό μέρος των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, η πράξη του αυτή έχει πολύ μεγάλη ποιμαντική και ιστορική σημασία, διότι:
Α. Εκφράζει το εκκλησιαστικό πλήρωμα, την συνείδηση της Εκκλησίας της Ελλάδος, στο κλίμα της Οποίας γεννήθηκαν, ανδρώθηκαν, ομολόγησαν την Πίστη και ουσιαστικά μαρτύρησαν γι’ αυτήν  και τελικά αγίασαν οι δύο Όσιοι.
Β. Ο εν λόγῳ Επίσκοπος βρίσκεται σε κοινωνία με τοπικές Παλ/κές Εκκλησίες στη Ρωσία, Ρουμανία, Κύπρο και Κένυα και προεδρεύει Συνόδου 7 συνολικά Αρχιερέων·  έτσι η μνήμη των νεοφανών αυτών Οσίων Πατέρων της καθόλου Ορθοοδόξου Εκκλησίας, θα διαδοθεί και στις χώρες αυτές.
Μας προξενεί λύπη το γεγονός, ότι η διοικούσα Εκκλησία (Οικουμενικό Πατριαρχείο και Εκκλησία της Ελλάδος), δεν έχει προχωρήσει ακόμη  σε ανάλογη πράξη, κάτι που ασφαλώς θα είχε άλλο ποιμαντικό κύρος και άλλη ιστορική και σημειολογική βαρύτητα. Όμως η διοικούσα Εκκλησία, όχι μόνο στο πρόσωπο ωρισμένων Μητροπολιτών της, αλλά και σε επίπεδο επίσημης πολιτικής,  συνεχίζει την δουλοπρέπεια της Βαυαροκρατίας, παρά το γεγονός ότι οι Όσιοι Χριστοφόρος και Διονύσιος «τώρα δικαιώνονται» (μάλλον από ετών έχουν δικαιωθεί). Τώρα που ο λαός μας βιώνει ένα στιγνό καθεστώς ξενοκρατίας (σε πρώτη φάση οικονομικής και να φυλάξει ο Θεός να μην χαθεί και η εθνική κυριαρχία), οι Όσιοι είναι εξαιρετικά επίκαιροι, διότι το «κινδυνευόμενον» πέραν των υλικών είναι «από αιώνος» τα πευματικά, «αυτή αύτη» η Ορθόδοξη Πίστη, την οποία βίωσαν οι Όσιοι, κήρυξαν και μετέδωσαν και για την οποία τελειώθηκαν ως Ομολογητές, ο δε Παπουλάκος και ως Μάρτυρας.