Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

" Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού..."


" Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού..."


αββά Ισαάκ Σύρου

Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού. Μέσα σ’ αυτήν υπάρχει η τρυφή όλων των μακαρισμών. Σ’ αυτόν τον παράδεισο ο μακάριος Παύλος τράφηκε με υπερφυσική τροφή. Και αφού γεύθηκε εκεί το ξύλο της ζωής, έκραξε λέγοντας: «αυτά που μάτι δεν τα είδε, ούτε αυτί τα άκουσε, κι ούτε που τα’ βαλε ο λογισμός του ανθρώπου, όσα ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούν» (1 Κορ. 2, 9). Από αυτό το ξύλο της ζωής εμποδίστηκαν ο Αδάμ με τη συμβουλή του διαβόλου.

Το ξύλο της ζωής είναι η αγάπη του Θεού, από την οποία εξέπεσε ο Αδάμ και δεν μπόρεσε πια να χαρεί, παρά δούλευε και έχυνε τον ιδρώτα του στη γη των αγκαθιών. Όσοι στερήθηκαν την αγάπη του Θεού, δηλ. τον παράδεισο, τρώνε με την εργασία τους, μέσα στ’ αγκάθια, το ψωμί του ιδρώτα, και αν ακόμη βαδίζουν στον ίσιο δρόμο των αρετών. Είναι το ψωμί που επέτρεψε ο Θεός στον πρωτόπλαστο να φάει μετά την έκπτωσή του. Μέχρι να βρούμε λοιπόν την αγάπη, η εργασία μας είναι στη γη των αγκαθιών και μέσα σ’ αυτά σπέρνουμε και θερίζουμε, κι ας είναι ο σπόρος μας σπόρος δικαιοσύνης. Συνέχεια, λοιπόν, μας κεντάνε τα αγκάθια και, όσο και να δικαιωθούμε, ζούμε μέσα σ’ αυτά με τον ιδρώτα του προσώπου μας.Όταν όμως μέσα στον έμπονο και δίκαιο αγώνα μας, βρούμε την αγάπη του Θεού, τρεφόμαστε με ουράνιο άρτο και δυναμώνουμε, χωρίς να εργαζόμαστε με αγωνία και χωρίς να κουραζόμαστε, όπως οι χωρίς αγάπη άνθρωποι. Ο ουράνιος άρτος είναι ο Χριστός, που ήρθε κάτω σε μας από τον ουρανό και δίνει στον κόσμο την αιώνια ζωή. Και αυτή η ζωή είναι η τροφή των αγγέλων.Όποιος βρήκε των αγάπη, κάθε μέρα και ώρα τρώγει το Χριστό κι από αυτό γίνεται αθάνατος (Ιω. 6, 58). Διότι «ο τρώγων – λέει - από τον άρτο που εγώ θα του δώσω, ποτέ (“εις τον αιώνα”) δε θα πεθάνει». Μακάριος λοιπόν είναι εκείνος που τρώγει από τον άρτο της αγάπης, που είναι ο Ιησούς. Ότι βέβαια, αυτός που τρώγει από την αγάπη, τρώγει το Χριστό, το Θεό των πάντων, το μαρτυρεί ο απόστολος Ιωάννης, όταν λέει ότι «ο Θεός είναι αγάπη» (1 Ιω. 4, 8). Λοιπόν όποιος ζει στην αγάπη, λαμβάνει από το Θεό ως καρπό τη ζωή, και σ’ αυτό τον κόσμο οσφραίνεται από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης, στον οποίο εντρυφούν οι κοιμηθέντες δίκαιοι.

Τα τρία κλειδιά του Παραδείσου


Τα τρία κλειδιά του Παραδείσου


Συχνά οι
 χριστιανοί πέφτουν στην παγίδα της μονομέρειας. Δέχονται μερικά πράγματα, ενώ άλλα, πού είναι εξίσου σημαντικά και αναγκαία, τα απορρίπτουν. Αυτό συμβαίνει και στις σχέσεις τους με τους άλλους. Καθέναν που δεν είναι ενταγμένος στη δική τους μονομερή αντίληψη, τον κατακρίνουν με πικρό σχολιασμό και τον διασύρουν.
Οι χριστιανοί πρέπει να είναι ανοιχτοί και να αποδέχονται όλα όσα απορρέουν από το Ευαγγέλιο και τη ζωή της Εκκλησίας γενικότερα, για να μπορούν να αποφεύγουν την παγίδα της μονομέρειας...

Βέβαια τους αδύνατους πνευματικά ανθρώπους και ιδίως εκείνους πού δεν έχουν ωριμότητα, η οδός της μονομέρειας τους διευκολύνει και τους προφυλάσσει. Αυτό όμως δεν είναι ορθό, γιατί μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να βοηθάει, αλλά γρήγορα θα δημιουργήσει προβλήματα. Οι χριστιανοί πρέπει να γνωρίζουν όσο πιο πληρέστερα γίνεται τον τρόπο τής πνευματικής ζωής.

Στο σημείο τούτο μεταφέρω τα όσα μου έγραψε ένας γνωστός μου κληρικός, τα όποια νομίζω ότι συμπληρώνουν το θέμα. Διηγείται λοιπόν ο εν Χριστώ αδελφός: «Κάποτε ανεβαίνοντας προς τα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους συνάντησα ένα Ρώσο ιερομόναχο, ο οποίος μεταξύ των άλλων μου είπε και τα εξής: "Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η πόρτα του Παραδείσου έχει τρεις κλειδαριές και για να ανοίξει πρέπει συγχρόνως να μπουν τρία κλειδιά, όπως ανοίγουν οι πόρτες στα σκευοφυλάκια των μοναστηριών. Το πρώτο κλειδί είναι της ορθοδόξου πίστεως. Το δεύτερο κλειδί είναι τής μυστηριακής ζωής και το τρίτο είναι των καλών έργων της αρετής. Εάν λείψει ένα από τα τρία κλειδιά, η πόρτα του Παραδείσου δεν ανοίγει. Γι' αυτό πρέπει όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί να μην αρκούμεθα στην ορθόδοξη πίστη ή στη μυστηριακή ζωή ή μόνο στην ενάρετη διαγωγή. Έχοντας επίγνωση θα πρέπει να αγωνισθούμε μεθοδικά, ώστε να γίνουμε κάτοχοι και των τριών κλειδιών". Ομολογώ ότι έμεινα κατάπληκτος από το παράδειγμα του Γέροντα».
Από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση,
ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΨΥΧΗΣ, Κείμενα για την Πνευματική Ζωή, σελ. 87-88.
thriskeftika.blogspot.com